Blogue de Filosofia 2010. Liberdade de Pensamento e Expressão. Aulas e Lições para Pequen@s Filósof@s

Pensar é algo inquietante, sério e cansativo, mas que se faz necessário se quisermos minimizar as dificuldades durante a nossa existência.  A imagem do Cérebro, abaixo, parece indicar a árdua tarefa que deve acompanhar os seres humanos.

Visite o blogue. Sinta-se à vontade. Você é muito bem-vind@!

Profa. Maria Lúcia Dário

Fixo 5 (14). “NOSSA CANÇÃO”

LIEBSTERBLOGAWARD MLD

NOSSA CANÇÃO

Autoria e Propriedade Intelectual: Profa. Maria Lúcia Dário/2000

Licenciatura Plena em Filosofia/PUCC-1990 MEC/SP: 181.789-LP

Refrão: Estudar é bom

     Estudar faz bem

Pensar é bom

Se divertir também  

Estrofe I: Amanhã vamos ao parque

Mas depois estudar

É preciso equilibrar 

Quem estuda vai pra frente

Quem não estuda vai pra trás

Para ter uma vida boa

É preciso estudar

Estrofe II: Aqui tem filosofia

Uma matéria pra pensar

Penso antes de agir

Penso antes de falar

Estudo filosofia

E não tem enrolação

Para o bem eu digo “- sim”

Para o mal eu digo “- não”

Estrofe III: As pessoas, estudamos (Ética)

E também os animais (Ética Animal)

Somos super camaradas

Com os dois falados atrás

As histórias, as amamos

Cada povo e país  (Antropologia)

É tão bom saber das ‘coisas’

A cidade conferir (Política)

Estrofe IV: Cientistas, estudamos… (Filosofia da Ciência)

E os artistas, nem dizer… (Filosofia da Arte)

Descobertas e Invenções

Novos mundos conhecer

Mas para sermos mais felizes

Só estudar é impossível

O equilíbrio é preciso

Divertir nossos sentidos

Em homenagem a todas as crianças que tenho conhecido ao longo dos últimos anos no Ensino Fundamental da Rede Municipal de Ensino de Indaiatuba – Indaiatuba.SP
Um imenso abraço a tod@s e boa sorte! É o que lhes deseja, hoje e sempre,
Profa. Maria Lúcia Dário

Fixo 10 (14). Antropologia e Filosofia da Arte. ¨Rosalía de Castro: de alumna a pedagoga de Galicia¨. Helena Villar Janeiro

Em homenagem a este Dia Internacional da Mulher, gostaria de reblogá-la, Profa. Helena. Quero deixar aqui a admiração que sinto pela senhora e por Rosalía, através da leitura de ambas, e através dessa afetuosa e prazerosa amizade que vimos compartilhando ao longo desses anos. Não me canso de lê-las e isto me faz um bem enorme.

Um beijo carinhoso, um forte abraço e um brinde a nós, as mulheres.

¨Acabamos de pasar a conmemoración do 150 aniversario da publicación de Cantares gallegos. O 2013 supuxo o desenvolvementos de estudos sobre Rosalía, pero aínda se van ir descubrindo aspectos que boten máis luz sobre a escritora universal que é considerada unha das mellores poetas –mulleres e homes- de todos os tempos.

Sabemos que naceu en Santiago de Compostela o 24 de febreiro de 1837 nunha casiña pobre do antigo “Camiño novo”, que daquela pertencía ao municipio de Conxo. Ela data Follas novas (1880) no día 23 de febreiro como día do seu aniversario porque naceu na madrugada do 24.

A meniña parecía destinada a ir parar á inclusa por ser filla de pais incógnitos, pero recolleuna súa madriña librándoa así dunha moi posible morte infantil dada a súa delicada saúde e a sorte que corrían  a maioría das criaturas que alí ingresaban. Os seus pais eran en realidade o coengo José Martínez Viojo e a fidalga vida a menos Teresa Castro, vinculada cos antigos moradores do pazo de Arretén. A súa orixe, polo tanto, era anómala pois fora concebida sacrilegamente, algo que a sociedade da época vía con moi malos ollos. Esa foi a razón pola que non foi recoñecida ata que súa nai venceu todos os medos e lle deu á meniña a primeira lección de valentía.

Segundo a tradición, dúas irmás de seu pai levárona para a criaren nunha casiña de Ortoño, no lugar de Tarroeira, pero a permanencia de Rosalía na aldea durou menos tempo do que se pensaba (12 anos), pois sabemos xa que non estivo máis de cinco. En 1842 vivía con súa nai en Padrón, Rúa do Sol. Así que polas rúas de Padrón andou e xogou María Rita Rosalía coas outras meniñas ata que aos dez anos se trasladou a Santiago de Compostela.

¿Como foi a educación desta nena a quen parece salvar o destino o día do seu bautismo para que chegue a ser algo grande?

Rosalía pasa do mundo rural á vila de Padrón e vive dez anos en dous ambientes familiares moi distintos, aínda que os dous humildes economicamente e moi relacionados coa Galicia rural. O da familia paterna, un ambiente campesiño. O de súa nai, un ambiente de señorío sen diñeiro. Cando chega a Santiago, relaciónase coa xente culta que participa en “El Liceo de la Juventud” e socialízase culturalmente nun ambiente progresista. De Santiago marcha Madrid onde coñece a Manuel Murguía, co que casará en 1858. A partir daquela, Rosalía terá un compañeiro de altísima talla intelectual que tamén lla vai recoñecer a ela, un intelectual que a elixirá para levar a cabo a recuperación de Galicia que el ten na cabeza. A Rosalía vaille encomendar a dignificación da lingua. A Eduardo Pondal, encargaralle rebuscar nun pasado glorioso para lle dar a Galicia un espello onde mirarse para reconquistar o seu futuro.

Dos primeiros anos, en contacto directo coa paisanía en Ortoño e en Padrón, Rosalía aprende a sabedoría da lingua popular, a lingua propia de Galicia e as súas cancións, que son os restos dunha poesía oral herdeira das grandes cantigas medievais, de cuxa existencia ela non ten coñecemento. Sobre esta poesía vai construír os seus Cantares gallegos.

Na etapa marcadamente padronesa recibe a educación refinada que lle proporciona unha nai con menos cartos que restos de nobreza. Durante a estadía en Santiago de Compostela, recibe a mellor educación que unha muller da época pode acadar: cultura xeral ampla e formación artística multidisciplinar que lle permitía compoñer versos, saber solfexo, tocar varios instrumentos, debuxar e converterse nunha prometedora actriz. Posiblemente nesta etapa santiaguesa teñen lugar tamén os primeiros sentimentos amorosos e as primeiras decepcións, pois alí coñeceu e tratou a Aurelio Aguirre que lle dedicou versos louvadores da súa intelixencia e se cubriu de aureola romántica ao poñer fin á súa vida no mar de Orzán na Coruña.

En Madrid publica o seu primeiro libro, La flor, do que Manuel Murguía fai unha reseña. Uns meses máis tarde, casan e manteñen durante a vida en común –el sobreviriraa moitos anos- unha grande colaboración cultural. Rosalía fórmase na súa biblioteca, coñece os grandes intelectuais europeos da época e ponse en relación coa literatura universal, influencia que podemos rastrear na súa obra.

Rosalía foi unha alumna privilexiada que soubo aproveitar todas as aprendizaxes que se lle presentaron: a da vida, a dos libro, a das conversas.

Como aprendizaxe de poeta nunha lingua que non constaba que tivese tradición literaria, aceptou a recomendación de Murguía de escribir no por daquela chamado dialecto que aprendera de nena. Partindo das cancións que oía cantar, e seguindo unha tendencia da súa época –a do romanticismo- de recuperar e valorar a arte do pobo, escribiu os poemas que acabarían nun libro, Cantares gallegos, datado no día de nacemento do seu home, o 17 de maio.

Este foi o primeiro gran libro escrito en lingua galega moderna, que non tiña nin gramática nin dicionario, por unha poeta de grande sensibilidade e facilidade para a o verso. Vai precedido dun prólogo que, ademais do seu interesante contido, demostra que Rosalía era quen de utilizar o galego tamén para escribir en prosa. Neste poemario, defendía a Galicia de todas as aldraxes que lle viñan proferindo moitos escritores de fóra, como Góngora ou Quevedo, por citar algún dos máis notorios antigalegos. A partir da publicación de Cantares gallegos, Rosalía convértese en mestra da nosa colectividade, da que está aquí e da que está emigrada en América, que chega a publicarlle Follas novas en La Habana no ano 1880. É agora cando conviven nela a alumna que seguirá aprendendo toda a vida como os mellores mestres e mestras, e en pedagoga que guía dalgún xeito ao noso país, un país de emigrantes, de necesitados e de desposuídos. O pobo chegou a adoptala como nai das súas penas e consolo das súas desgrazas por encima de calquera razoamento,

En primeiro lugar, Rosalía é mestra de lingua, dotándoa dunha grafía inicial. ¡Cantos escritores aprenderon a escribir a lingua de Galicia lendo os seus libros!Pero tamén é mestra polos contidos da súa obra que son educativos para os seus lectores do mundo enteiro, para todas as linguas, para todas as épocas. As desgrazas que pasaba Galicia na segunda metade do século XIX parecen volver a ateazarnos. Os ricos son acadora máis ricos e os pobres son acadora máis pobres. Os desafiuzamentos parécense a aquelas visitas que facían os “algoasiles” ás aldeas para desposuír os habitantes das súas casas por non poderen pagar os “trabucos e os préstamos”. Rosalía non é unha poetisa ao uso das súas contemporáneas, senón unha escritora profesional que non escribe “das pombas e as frores”, como di no primeiro poema de Follas novas.

Os libros rosalianos teñen potencialidade educativa. Desde o seu coñecemento do medio físico e cultural de Galicia, que se concreta nun riquísimo vocabulario, as referencias xeográficas, a descrición dos nosos costumes, ata os valores humanos que se desprenden dos seus poemas máis solidarios, sobre todo coas mulleres que son naquela época as grandes marxinadas da historia e cos pobres de todos os tempos que sofren toda clase de inxustizas de man dos poderosos. A palabra de Rosalía fundamenta a educación para a igualdade e a súa pluma comprometida proponnos non poucas reflexións arredor dun fenómeno, que xa parecía inverso e cada vez máis frecuente nas nosas aulas: a emigración e o triste desarraigo que padecen  “os que noutras terras/ tén que buscar pan”. Non obstante, Galicia volve emigrar e os seus versos servirán de forza para as persoas que se vexan obrigadas a deixar a patria,“forzoso, mais supremo sacrificio, que a miseria está negra en torno deles, e adiante está o abismo”.

Rosalía é unha poeta intemporal que non pasa de moda. Por desgraza da humanidade, os seus poemas máis cívicos son homologables aínda coas circunstancias polas que pasa o mundo máis empobrecido. E as análises e intuicións que fai nos seus versos relativos á condición humana, á dor, á finitude, ás ansias de inmortalidade, á soedade radical que padece o noso espírito é unha canteira de versos aplicables ás mulleres e homes de todos os tempos, de todas as xeografías e de todas as culturas.

Rosalía ensina a apreciar o propio, a valorar o idioma milenario que herdamos dos antergos, a coñecer a riqueza cultural, a ser solidarios cos que sofren, a mostrarse sensibles perante as inxustizas, a valorar as capacidades creativas e intelectuais das mulleres, a aprofundar nos pensamentos e a expresar ese resultado nun texto que permita coñecerse mellor e a mellor trasmitir os pensamentos.

Ao lado dos poemas que mellor retratan o pesimismo humano, Rosalía utiliza o xenio do humor, que é o cerne do noso espírito. Ela desmostra en que consiste a máis fina das ironías, a que invirte os papeis, a que di o contrario do que parece dicir. Por iso algúns dos seus poemas arrancan un sorriso e outros unha gargallada.

Rosalía non é santa. Nin tampouco é choroa. Ela non fai máis que cantar a realidade que viviu e viu ao seu redor. Ela explica así o fenómeno do pesimismo que por veces a invade e nos invade: “Triste é o cantar que cantamos/ mais que facer se outro mellor non hai”.¨

http://www.elcorreogallego.es/opinion/la-quinta/ecg/fundacion-rosalia-dinamica-necesaria/idEdicion-2014-03-23/idNoticia-859570/

Antropologia. Sobre o Entroido Galego. Tirar do Fío. Helena Villar Janeiro

Helena Villar Janeiro

Helena Villar Janeiro

‘Aínda que o Entroido galego vai perdendo celebracións ancestrais -duraba máis dunha semana- conservadas en lugares onde o fan perdurar como celebración única, non perde o rito culinario da boa mesa. Estes días están as casas de comidas –como se lles chamaba aos lugares que servían pratos máis tradicionais- cheas de xente arredor dun cocido. Sobre estas celebracións espalladas por todo o país está a do lugar que foi facendo do abondoso prato que non dá acabado o seu mellor sinal de identidate: Lalín.’

http://helenavillarjaneiro.blogaliza.org/2015/02/12/na-festa-do-porco/

Tirar do fío | Allegro ma non troppo. ¨MÚSICA POLA RÚA¨

Tirar do fío | Allegro ma non troppo.

¨MÚSICOS POLA RÚA¨. HELENA VILLAR JANEIRO

Criação, Talento e Emoção: a ARTE por água abaixo?

FiLoSoFiA da ArTe e AnTrOpOLoGiA. A poetisa Rosalía de Castro segundo Helena Villar Janeiro. Galiza

LIEBSTERBLOGAWARD MLD

A ilustre professora, Helena Villar Janeiro, da Universidade de Santiago de Compostela, acaba de escrever, por ocasião do 128 aniversário de morte de Rosalía de Castro, poetisa galega (Galícia, Espanha), três artigos bastante didáticos e, obviamente, relevantes, acerca da vida e da obra da tão renomada escritora.

Todos foram publicados originalmente em seu blogue, helenavillarjaneiro.blogaliza.org, e agora tomo a liberdade de divulgá-los entre os meus alun@s de Filosofia e entre estudantes brasileir@s, especialmente da Universidade Estadual de Campinas (UNICAMP), da Pontifícia Universidade Católica de Campinas (PUCCamp), da Universidade de São Paulo (USP) e da Pontifícia Universidade Católica de São Paulo (PUCSP).

Um grande abraço, Profa. Helena, meus respeitos e muitas saudades da Galícia.

Biografia de Rosalía: helenavillarjaneiro.blogaliza.org/2013/07/14/repensando-a-tristeza-rosaliana-para-responder-a-amiga-profa-maria-lucia-dario-que-anda-a-ler-os-seus-versos-compostelanos/

Duas Visões de Morte em Rosalía: helenavillarjaneiro.blogaliza.org/2013/07/15/duas-visions-da-morte-en-rosalia-128-cabodano-do-seu-pasamento/

O Nascimento do Mito “Rosalía”: helenavillarjaneiro.blogaliza.org/2013/07/16/o-enterro-de-rosalia-e-o-nacemento-do-mito/

 

METAMORFOSE. Uma deliciosa e mágica metamorfose. Da FLOR ao ALIMENTO. Da VISÃO ao PALADAR…

LIEBSTERBLOGAWARD MLD

METAMORFOSE

Da flor ao alimento, da visão ao paladar…

Todos os direitos reservados a helenavillarjaneiro.blogaliza.org/